Voorpret

Ze staan al maanden op haar te wachten. De witte ballerina’s met glitters. In de zomervakantie hebben we ze gekocht. Eén maat te groot. En nu, nu mogen ze eindelijk aan!

Dat moeders soms vooruit denken is voor kinderen waarschijnlijk niet eenvoudig. Toen Levi en Jaël in de zomer nieuwe sandalen nodig hadden, was het derde paar schoenen gratis. Ik koos samen met Jaël een mooi paar ballerina’s uit. En kocht ze bewust een maat te groot. Voor over een paar maanden.

Eenmaal thuisgekomen was Jaël niet erg te spreken over mijn lange termijn planning. Ze wilde haar nieuwe ballerina’s aan. Nu. Meteen. Mijn consequente ‘nee’ bezorgde haar de nodige huilbuien. Totdat ik besloot mijn alles-op-zijn-tijd-tactiek aan te wenden: “Deze schoenen mag je aan als je op school kerstdiner hebt!”. Jaël kalmeerde direct.

Het kerstdiner. Als je mijn kinderen vraagt naar het hoogtepunt van het jaar, dan is dat niet de zomervakantie of hun verjaardag. Het mooiste moment van het jaar is het kerstdiner. Op de laatste donderdag van het jaar mogen de kinderen ’s avonds in het donker naar school! Alleen al dat aspect is GE-WEL-DIG. (We vergeten voor het gemak even dat we momenteel élke ochtend in het donker naar school gaan.) De klassen zijn versierd met lichtjes en kaarsjes. En het eten is vrijwel 100% onverantwoord lekker. Wat wil een kind nog meer? Nou, je nieuwe ballerina’s aan doen dus!

Jaël kan al een tijdje niet meer wachten. Ze telt af tot het grote moment. Net als met haar verjaardag. Toen resulteerden die wekenlange hooggespannen verwachtingen in een zeer vermoeide jarige, die al halverwege haar verjaardag instortte en de dagen na haar verjaardag ziek thuis moest blijven. Om bij te komen van de voorpret.

Sinds Jaël is bijgekomen van haar verjaardag -begin oktober- is het aftellen tot het kerstdiner begonnen. En had er bij mij een alarmbelletje moeten gaan rinkelen. Maar dat deed het niet. Pas toen Jaël woensdagochtend stuiterend in haar bed lag –“nog 1 nachtje slapen tot het kerstdiner!”- realiseerde ik me welk gevaar er op de loer lag. Maar het was al te laat.

Vandaag is het zover. Het kerstdiner. Maar Jaël ligt met hoge koorts, rode wangen en waterige oogjes in bed. Ze kan geen boe of bah meer zeggen. Eén zin kan ze nog net over haar lippen krijgen: “Misschien kan ik overdag thuis blijven uit school en vanavond wél naar het kerstdiner?” De hoop in haar stem doet mijn hart breken. Moet ik nu jouw voorpret bederven? Ik kan het nog niet. Ik moet nog even moed verzamelen.

Jaël heeft mijn twijfels niet door. Ze is al in slaap gevallen. Ik denk dat ik weet waar ze van droomt. Witte ballerina’s…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s