Zo’n week

Soms heb je zo’n week, waarin alles anders loopt dan je zou willen…

Zo’n week waarin je kinderen door de warmte tergend laat in slaap vallen en er van je avond niets meer overblijft. Zo’n week waarin je baby door diezelfde warmte ’s nachts opeens weer extra wil drinken –geef ‘m eens ongelijk– en er van je nacht óók niet veel meer overblijft.

Zo’n week waarin je tijdens het wegbrengen naar school met je vermoeide hoofd bedenkt, dat het efficiënt is om nog even door te lopen naar de supermarkt. Zo’n week waarin je als een malle een heleboel boodschappen scant en onder op de kinderwagen laadt. Om er bij de kassa achter te komen dat je pinpas nog thuis ligt. Zo’n week.

Zo’n week waarin je besluit om het tijdverlies van het ophalen van je pinpas goed te maken met een makkelijke avondmaaltijd. Zo’n week waarin je met zó veel enthousiasme een zak voorgesneden diepvriesgroente opentrekt, dat je hele vloer bezaait ligt met van die flintertjes courgette, champignon en wortel. Zo’n week.

Zo’n week waarin je al dagen op je to-do-lijst hebt staan “column schrijven voor columnwedstrijd”, maar er door alle stress, chaos en vermoeidheid pas op de dag vóór de deadline aan toe komt. Zo’n week waarin je op het moment van het insturen van je column ziet, dat morgen niet de dag van de deadline is, maar de dag van de uitslag. Zo’n #$&@#-week.

Zo’n week waarin je na lang twijfelen besluit om óók de jongste telg bij de oppas achter te laten (want eens moet de eerste keer zijn, dus doe gewoon eens dapper!). Zo’n week waarin je na drie kwartier weer in de auto moet stappen omdat de oppas je terug naar huis roept… Omdat óók voor naar-huis-worden-geroepen-door-de-oppas een eerste keer moet zijn. Zo’n week.

Zo’n week die je wil afsluiten met een nu-even-helemaal-niets-weekend. Een weekend met afbakbroodjes, tosti’s en patat. En misschien nog ergens een uurtje extra slaap. Maar zo’n week was het dus niet…

Want al lang voor ik wist dat dit zo’n week zou worden, had ik toegezegd om een uit-mijn-comfort-zone-taart voor mijn jarige zusje te bakken. Geen monchoutaart, appeltaart of cheesecake, maar een Louisetaart met kokos, pruimen en amandelmeringue van Ottolenghi. Zo’n taart.

Zo’n taart met anderhalve pagina aan instructies. Zo’n taart die twee keer in de oven moet op twee verschillende temperaturen en “het lekkerst is op de dag zelf” (alsof je op de dag zelf niet nog drie andere activiteiten had gepland). Zo’n taart waar je 5 eieren voor moet splitsen. Zo’n taart die eigenlijk in een iets kleinere vorm moet, waardoor er niets anders opzit dan alle ingrediënten met een factor 1,2638 te vermenigvuldigen. Zo’n taart waar Ottolenghi in die anderhalve pagina tellende instructie alléén vergeten is te vermelden hoe lang de taart in de oven moet. Zo’n taart.

Na zo’n week heb ik voor één keer geen zin in het bakken van zo’n taart. Ik kan alleen maar denken aan alles wat mis kan gaan. Ik verzin vast manieren om bij tegenvallende resultaten nog heel snel iets anders te bakken, of –worst case scenario– nog even bij AH een taart te scoren.

Maar mijn zorgen blijken verspilde energie. Want met mijn laatste restje concentratie bak ik zó’n taart! En zittend op het zonnige dakterras van mijn jarige zusje, zie ik uit naar de week die voor mij ligt: dit wordt vast zó’n week! 

 

 

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Marleen schreef:

    ❤️❤️❤️

    Like

    1. gewoonirene schreef:

      Ja, met zoveel liefde heb ik die taart voor jou gebakken ja 😉

      Like

  2. bramsies schreef:

    Goed geschreven!❤️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s