Te laat

We zijn te laat. Terwijl ik met Jaël en Juda de lege, stille gang van de muziekschool inloop, weet ik het zeker. Levi geeft vandaag met zijn muziekgroep een eindpresentatie. En wij zijn te laat.

Net als we de hoek om willen lopen, bots ik tegen één van de muziekdocenten aan. “Bent u toevallig de moeder van Levi? Hij was al een beetje bang dat u niet zou komen.” Au. Een beetje bang. Dan weet ik wel hoe laat het is. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Snel lopen we het lokaal binnen. Daar zie ik wat ik eigenlijk al wist. Een sip gezichtje. Betraande wangen. Teleurgestelde ogen.

We zoeken snel een plekje. Ik concludeer opgelucht dat we eigenlijk nog niets gemist hebben, alleen het welkomstwoord van de meester. Dat dit komt doordat er op mij is gewacht, hoor ik pas achteraf van Levi. Al heb ik wel het idee dat de andere ouders me wat meewarig aankijken.

De uitvoering begint. Er wordt van alles gespeeld en gezongen. Er wordt geklapt en gelachen. Alleen Levi doet niet echt mee. Stil kijkt hij voor zich uit. Zijn gezicht blijft verdrietig. Ik probeer uit alle macht naar hem te lachen. Hem op te vrolijken met mijn gezicht. Maar het heeft weinig nut.

We zijn te laat. En ik snap echt helemaal niets van mijzelf. Want ik wéét toch hoe Levi daar op reageert? Ik wéét toch, dat hij acuut in paniek raakt als ik een seconde te laat ben. Zich afvraagt of ik nog wel kom. Of ik nog wel leef. En hoe hij dan ooit nog thuis moet komen zonder mij. Ik ken mijn ventje langer dan vandaag. En toch kom ik steeds opnieuw te laat.

Terwijl de uitvoering doorgaat en ik met mijn telefoon filmpjes maak van een verdrietig-kind-dat-accordeon-speelt, formuleer ik vast goede voornemens voor het nieuwe schooljaar. Ik zal voortaan altijd op tijd komen. Sterker nog: ik kom 10 minuten te vroeg. En als ik tóch te laat kom, zal ik eerst mijn mannetje een hele dikke knuffel geven, zodat hij daarna vrolijk en ontspannen zijn uitvoering kan geven. En…

De presentatie is afgelopen. Ik omhels Levi en zeg dat het me zó spijt. Dat ik wéét hoe moeilijk hij het vindt als ik te laat kom. Maar dat het toch is gebeurd. Hij wil me gelukkig vergeven. En het er verder niet meer over hebben.

Terwijl we onze fietsen pakken, komt een moeder op me af gerend: “Was jij wél met die moeders bij de presentatie? Ik wist het helemaal niet!” Heel even voel ik een vreemd gevoel van opluchting. Ik val nog best wel mee. Ik was dan wel te laat, maar ik was er bij! “Heb jij misschien filmopnames gemaakt waar mijn zoon op staat?” vraagt de moeder hoopvol. Ik kijk wat ongemakkelijk naar haar en haar zoon en vraag dan voorzichtig: “Welk instrument speelde hij?” 

Met het stellen van die vraag dringt het tot me door. Ik heb werkelijk geen idee wat er tijdens de presentatie is gebeurd. Ik heb me een half uur lang druk gemaakt over het feit dat ik te laat was. Ik heb bedacht hoe dom ik was. Hoe slecht ik was. En hoe ik het de volgende keer anders zou gaan doen. Maar ik heb geen enkele aandacht gehad voor de kinderen en de muziek. Ik moet de moeder teleurstellen. Ik heb alleen op-de-automatische-piloot-gemaakte-filmpjes van mijn eigen zoon.

En plotseling weet ik, wat ik de volgende keer écht anders ga doen:
Ik zal mezelf mijn fouten vergeven.
Ik zal genieten van de voorstelling.
En… ik zal een filmpje maken van álle andere kinderen. Voor het geval hún moeder ook eens te laat is.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. bramsies schreef:

    Van fouten kan je keren. 🙂😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s