Kamp

“Mam, ik dacht steeds: ‘Het duurt nog heel lang voordat ik op kamp ga. En dan ben ik veel groter’. Maar nu is het al over een week.” 

Levi zit dit jaar in groep 5. En op zijn basisschool betekent dat: kamp. Twee nachtjes.

In groep 5 al op kamp?! Twee nachten?! Op de informatieochtend voor toekomstige leerlingen kregen we het al te horen. Maar dat was vier-en-een-half jaar geleden. Toen was Levi 3. Groep 5 leek toen nog zó ver weg. Misschien zouden we tegen die tijd niet meer in Amsterdam wonen. Of anders zou Levi tegen die tijd in elk geval groter zijn. Veel groter.

Maar het afgelopen jaar drong het steeds dieper tot ons door:
Volgend jaar.
Kamp.
We wonen nog steeds in Amsterdam.
En echt heel veel groter is Levi nog niet geworden.

De afgelopen weken heeft ons kleine mannetje veel stress gevoeld. Elke dag kwam het kamp een stukje dichterbij. Elke dag werd zijn angst concreter. ‘Ik vind het zo eng, dat het voelt alsof ik doodga!’. Gevolgd door de beste oplossing aller tijden: ‘Ik ga gewoon niet! Zeg maar dat ik ziek ben!’. 

En dan… is het zomaar opeens vandaag. De grote dag. Ik ben voorbereid op dramatische taferelen. Op huilbuien. Stakingen. En discussies. Maar Levi komt rustig naar beneden. Aan tafel eet hij een croissantje-omdat-vandaag-zo-speciaal-is. En hij praat over het kamp. Hij denkt dat hij Juda heel erg gaat missen. En Juda hem misschien nog wel meer. Al kan Juda dat natuurlijk niet laten merken.

De piratenkleren gaan aan. Zijn knuffel gaat in de koffer. We lopen samen naar school. Kalm zoekt hij zijn plekje op in de kring. Als de juf vraagt wie er een portie zin-in-het-kamp heeft ingepakt in zijn koffer, is hij de eerste die zijn vinger opsteekt.

Samen lopen we naar de bus. Nog een laatste groepsknuffel met mama, papa en Juda. En dan gauw de bus in, want het begint te regenen.

De bus vertrekt.
Dapper zwaait ons piraatje naar zijn ouders.
De druppels op de ruiten belemmeren het zicht.
Maar uit zijn niet-bedekte-piratenoog zie ik de tranen lopen.
De juf zit gelukkig naast hem.

Lieve Levi, ik dacht steeds: dat kamp komt al zo snel. Je bent nog veel te klein. Maar nu is het dan zover. En wat ben je groot geworden!

 

 

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. bramsies schreef:

    Ik weet zeker dat hij het kan, zeker na dat hij bij ons had gelogeerd! ❤️❤️❤️

    Like

  2. Opa schreef:

    Jammer dat er geen opa mee mag op kamp!😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s