Missen

Vandaag één bordje minder.
Vandaag één schooltas minder.
Vandaag één kusje minder.

Het leven is best zwaar als je kind twee nachtjes op kamp is. Allemaal zijn we een beetje sip. Een beetje ontregeld. Vanaf de eerste tel dat Levi weg is. Wat gek is dat. Want normaal is hij toch ook wel eens een paar uur weg van huis? Maar nu is het anders. We weten dat hij ver weg is. We vóelen dat hij ver weg is. En we missen hem. Een heleboel.

In mijn gemis denk ik aan die andere moeders. Die moeders in Oss. Die moeders van wie het leven sinds vorige week totaal ontregeld is. Hun kinderen zijn ongrijpbaar ver weg. En ze missen hen. Oneindig veel. Niet één nachtje. Niet twee nachtjes. Maar elke nacht. En elke dag.

Nooit meer dat bordje.
Nooit meer die schooltas.
Nooit meer dat kusje.

Het leven is best zwaar als je kind twee nachtjes op kamp is. Maar och, wat is het leven licht. Wat is het leven mooi. Wat is het leven goed. Als je je kind mag missen. Voor twee nachtjes. Als je alle liefde in je lijf mag voelen. En uit kunt zien naar morgen. Want morgen is hij er weer!

Morgen weer jouw bordje!
Morgen weer jouw schooltas!
Morgen… héél véél kusjes!

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s