(S)printje

Het is al weer een paar weken geleden dat onze printer het loodje legde. Het moment waarop het gebeurde was nogal ongelukkig: het was op de ochtend dat Levi op kamp ging. Ik wilde nog even een foto van ons gezin voor hem uitprinten. Om het gemis wat te verzachten. Maar die ochtend, zo rond 7 uur, blies onze printer zijn laatste adem uit.

Gelukkig hebben wij goede contacten met onze buren. Vol goede moed begon ik dus om 5 over 7 te appen en te bellen. Om er in een mum van tijd achter te komen dat er in de hele straat én in de straat achter ons, geen werkende printer te vinden was. Wat een drama. Levi moest met een gedateerde gezinsfoto -zonder Juda- op kamp. En onze printer bleef stuk in de kast staan.

Tot deze week. Want deze week is het Black Friday. Een totaal onzinnig fenomeen in een land waar geen Thanksgiving wordt gevierd. Een fenomeen waar ik helemáál niet aan mee wil doen. Waar ik helemaal niet aan mee hóef te doen. Want ik heb alles al. Behalve dus een printer. En laat nou net die printer voor een heel mooi prijsje bij de Dirk liggen deze vrijdag.

Ik geef toe. Ik moet even een mentale drempel over. Maar uiteindelijk maak ik de keuze: ik ga er voor. Ik ga voor een printer met Black-Friday-korting. En ik vrees dat ik niet de enige ben. De hele buurt zit immers met een kapotte printer? Het gaat nog spannend worden wie van ons die printer kan bemachtigen!

De Dirk gaat deze vrijdag speciaal om 7 uur open. Zeven uur! Dat is vroeg. Ik doe mijn boodschappen normaal gesproken op de terugweg van school. Om vijf over half negen. Maar ik vrees dat de printers dan al op zijn. Ik vrees sowieso dat er maar 2 of 3 printers per filiaal worden geleverd. Voor de vorm. En dat er om 7 uur 3 medewerkers van de Dirk bij de kassa staan met een printer onder de arm. Of -nog erger- 2 medewerkers en één van mijn buren ;-).

Toch wil ik het een kans geven. En dus zit ik om 5 voor 7 op mijn fiets richting het winkelcentrum. Wat is het koud! En wat ben ik blij dat ik niet in mijn slaapzak voor de winkel ben gaan liggen. Nu maar hopen dat het niet voor niks is.

Als ik het winkelcentrum in het oog krijg, slaat de schrik me om het hart. Het is blijkbaar net 7 uur en de deur wordt geopend. Er staan wel 30 mensen voor de deur van de Dirk te dringen. Ze stormen naar binnen. Als een malle zet ik mijn fiets op slot en voordat ik het weet, doe ik net zo lachwekkend als die andere mensen. Ik ren in een drafje richting de winkel en kijk om me heen of er al meer buren richting de printer rennen. Met wie moet ik straks vechten om het laatste exemplaar?

Ik heb geluk. Ontzettend veel geluk. Er staat nog een printer. Sterker nog: er staan er wel twintig! Zielsgelukkig pak ik een printer van de stapel en loop naar de kassa. Mijn dag kan niet meer stuk! Of…

Er is eigenlijk nog één ding nodig om mijn dag écht geslaagd te laten zijn. En daarom loop ik om 5 over half 9 wéér naar de Dirk. Ik moet het gewoon weten. Doelgericht loop ik richting de plek waar ik vanmorgen mijn slag sloeg. De printers zijn op. Yes! De bedrijfsleider staat al mijn buurtgenoten-die-achter-het-net-vissen vriendelijk te woord. “Nee, helaas, ze gingen heel snel. Ze zijn allemaal al op.” 

En ik? Ik heb een verzachtende boodschap:

“Lieve buren, wíj hebben weer een werkende printer. En we zijn elke dag om 7 uur open!”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s