Tranen

Het was deze week de Week van de Ingehouden Traan. Oké, ik geloof niet dat zo’n week echt bestaat. Maar áls ie bestaat, dan moet het toch de afgelopen week zijn geweest.

Ingehouden tranen. Het zijn er nog al wat deze week. Want de rot-berichten tuimelen dag na dag over elkaar heen ons gezin binnen. Nee, het zijn geen rot-berichten van écht dichtbij. Niemand in mijn eigen gezin of familie is ziek of gaat dood. Gelukkig maar. En toch zijn de rot-berichten ook wél dichtbij. Ze komen uit mijn eigen straat. Uit mijn eigen buurtje. Uit mijn eigen wijk. Uit mijn eigen kerk. Uit mijn eigen wereldje. En de tranen springen me in de ogen.

Het is de week van de Ingehouden Traan. Zo goed en zo kwaad als het kan. Want als de persoon om wie het gaat het zelf droog houdt, dan kan ik toch moeilijk gaan huilen? Dan moet ik me vermannen. Sterk zijn. Een hand op de schouder leggen. Lieve woorden zeggen. Of stil zijn. Maar van binnen huil ik.

Het is de week van de Ingehouden Traan. Tranen van liefde, die ik voel voor de mensen om wie het gaat. Tranen van onmacht, tegen het leven dat niet loopt zoals we het allemaal zo graag zouden willen. En tranen van een bitterzoet geluk. Omdat ik zo goed besef hoe ontzettend rijk ik ben in een heleboel opzichten.

En dan is het vrijdag. De week zit er op. Ik sta op het schoolplein te wachten op de kinderen. De zon schijnt heerlijk warm. Het lijkt me een uitstekend moment om de week van de Ingehouden Traan af te sluiten. En aan een vrolijk weekend te beginnen. Maar dan komt Levi naar buiten. “Mam, we hebben Tom vandaag in het zonnetje gezet. Want het was precies een jaar geleden dat zijn moeder aan kanker is gestorven.”

Boem.

Tom… In de 2 maanden dat de kinderen nu op deze school zitten, is Tom voor mij een beetje onzichtbaar gebleven. Hij wordt trouw door zijn vader naar school gebracht, maar verder weet ik eigenlijk niks van hem. Tot nu.

En terwijl de stroom kinderen met mooi ingepakte moederdag-cadeautjes maar niet lijkt te stoppen, de zon vrolijk doorschijnt en iedereen blij is dat het weekend begonnen is, sluit ik de Week van de Ingehouden Traan definitief af. Ik voel de pijn van een jongen die ik helemaal niet ken, van een gezin dat me totaal vreemd is. Het raakt me recht in mijn hart.

En ik laat mijn tranen de vrije loop.

 

Advertenties

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Janike van Dijk schreef:

    Mooi geschreven, Irene. Heftige week. Sterkte en liefs!

    Liked by 1 persoon

  2. Rieneke schreef:

    Heel herkenbaar… ik hoop dat je een heel fijn weekend gehad hebt!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s