Verrassing

Het is een paar dagen vóór mijn verjaardag, als ik via de post een kaartje krijg. Met een mysterieuze uitnodiging. Van een mysterieuze afzender. Jakkes…

Ik hou niet van verrassingen. Sommige mensen denken dat dit is, omdat ik controle wil hebben. Maar hoewel ik erg van controle hou, geloof ik niet dat daar het probleem zit. Ik hou van voorpret. In de juiste proporties. En dat is bij een verrassing lastig. Word je bijvoorbeeld verrast met een confetti-canon, of word je ontvoerd voor een stedentrip? Dat is nogal een verschil!

Zodra ik het kaartje heb gelezen (en een wanhopig bericht op Facebook heb geplaatst), begint mijn analyse. Van wie is dit kaartje? Meerdere opties passeren de revue. Maar bij allemaal kan ik minstens één reden verzinnen waarom de optie níet klopt.

Het is niet Timon, want die weet dat ik niet van verrassingen hou. Het is niet mijn familie, want ik moet het spontane plan van mijn zusje om langs te komen juist afzeggen. Het is -jammer, jammer- niet een bizar gekke actie van mijn vriendin in Engeland, want de grenzen zitten op slot. En hoewel we binnen Nederland wél mogen reizen, hoef ik gezien de avondklok ook niet te verwachten dat mijn vriendinnen-koppel uit Ede en Monster achter deze actie zit. Bovendien heb ik met hen al een afspraak staan voor volgend weekend. Van mensen uit Wageningen hoef ik óók niets te verwachten, want wie weet hier wanneer ik jarig ben? (au)

Hoewel ik dus wéét, dat al deze opties niet mogelijk zijn, moet ik toch ‘iets’ verwachten op mijn verjaardag. Het kaartje is niet voor niets gekomen. Daarom loop ik alle opties nog eens langs, verzin nog wat extra alternatieven en probeer me voor te stellen hoe mijn avond gaat zijn.

En dan is het zover. Net iets na zessen staat daar opeens deel 1 van mijn vriendinnenkoppel op de stoep. Ik lach. Dus tóch. Gewillig stap ik bij mijn lieve vriendin in de auto, om samen met haar en vriendin 2 tapas te gaan eten. We hebben een heerlijk ontspannen en gezellige avond. Wat bof ik met deze vriendinnen. Ze hebben enorm veel lol gehad om mijn Facebook-bericht, de nepafspraak voor volgend weekend en álle berichtjes die ze mij hebben gestuurd om te doen alsof hun neus bloedde.

Als ik ’s avonds net op tijd voor de avondklok weer thuis kom, geeft Timon me een dikke knuffel: “Ik ben blij voor je!” En dan opeens voel ik het. Een vreemd soort teleurstelling. Héél voorzichtig kies ik mijn woorden: “Ik voel me gek genoeg even helemaal niet zo blij. Ik had zoveel verschillende verrassingen in mijn hoofd, die allemaal niet zijn doorgegaan. Ik heb een heerlijke avond gehad, maar met deze twee vriendinnen had ik tóch al een afspraak staan voor zaterdag. Van hun wíst ik al, dat ze mijn verjaardag met mij wilden vieren.”

Ik zucht. Ik hou niet van verrassingen. Ik wil voorpret. In de juiste proporties. En misschien ook wel wat controle.

Maar… mochten mijn twee lieve vriendinnen na het lezen van mijn blog me toch nóg eens durven verrassen, dan zal ik één ding onthouden. Aan het verrassen van mij beleven zíj in elk geval wél héél véél voorpret!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s