Over

Ik ben Irene (1983), woonachtig in het allerbuitenste-randje-van-de-hoofdstad.

Ik ben getrouwd, moeder van 2 kinderen, voorheen beleidspedagoog, maar sinds medio 2015 met véél plezier en voldoening pedagoog-in-praktijk: thuismoeder dus!

Ik hou van koken en nog meer van bakken. Lekker knutselen op zijn tijd maakt mij ook blij.

Ik ben christen, aspirant-pleegmoeder, analytisch denker.

Ik ben vaak bijzonder-gewoon: gewoon Irene!

Vanaf december 2017 staat een deel van mijn blogs ook op http://www.opgroeigids.nl

opgroeigids

 

Maar het begon allemaal op 2 februari 2017. Op die dag trok ik de stoute schoenen aan en startte mijn blog op de volgende manier:

Bijzonder gewoon

Al een hele tijd loop ik rond met de gedachte om een blog te beginnen. Nou ja, eigenlijk zou ik het liefst meteen een wekelijkse column vullen in één of ander blad, maar een blog leek me een goede, bescheiden eerste stap. Toen ik deze gedachte voorzichtig met mijn man deelde, stelde hij meteen die bemoedigende-maar-zeer-terechte vraag: waar zou mijn blog over moeten gaan?

Vaak voel ik mij best gewoon. Ik ben ‘gewoon’ getrouwd en moeder van twee kinderen (dat die drie personen su-per-bij-zon-der en belangrijk voor mij zijn, is dat ook gewoon?). Mijn haar en kleding zijn altijd ‘gewoon’, ik woon ‘gewoon’ in een standaard-buitenwijk-van-de-hoofdstad, ik eet nog ‘gewoon’ geraffineerde suiker en vlees en ik ga vaak ‘gewoon’ op vakantie naar Frankrijk. Zou dat gewone leven van mij blog-waardig kunnen zijn?

Maar soms… doe ik toch iets bijzonders! Zo heb ik anderhalf jaar geleden mijn baan opgezegd en ben ik thuismoeder geworden! Even dacht ik, dat ik dan nóg gewoner zou zijn, maar ik heb ontdekt dat dit echt heel bijzonder is en nauwelijks meer voorkomt!

Soms… bak ik tóch een taart zonder suiker, voor het geval suiker nog een keer verboden wordt! Ik probeer ook regelmatig nieuwe recepten-zonder-vlees uit, voor vegetarische en veganistische vrienden, maar vooral omdat ik het zelf belangrijk vind om niet te veel vlees en vooral wél veel groente te eten.

Soms probeer ik vernieuwende activiteiten met mijn kinderen te ondernemen of hen “goed gedrag” aan te leren (ik heb een pedagogische achtergrond, dus die druk zal ik de rest van mijn leven blijven voelen). En vaak probeer ik te genieten van de activiteiten die mijn kinderen met mij ondernemen en van het gedrag dat ze niet van mij hebben geleerd :-).

Wat mijn omgeving ook ‘zóóó goed en bijzonder’ vindt aan mij, is dat ik pleegmoeder-in-wording ben. Het jammere is alleen dat de campagne die pleegouders werft, mij juist heeft verteld dat pleegouders supergewone mensen zijn :-(.

En last but not least: ik ben christen, dat is tegenwoordig zeker niet gewoon! En dan probeer ik ook nog mijn ‘gewone’ beeld van God bij te stellen en steeds nieuwe kanten van Hem te ontdekken. Zo heb ik vorig jaar een cursus profetie, gebedsgenezing en tongentaal gevolgd. Dat was behoorlijk on-gewoon!

Misschien is mijn gewone leven soms bijzonder genoeg om over te bloggen! En… misschien zijn er meer gewone mensen in deze wereld! Gewone mensen die van gewone dingen genieten! Gewone mensen die soms mee willen lezen over mijn gewone leven. Gewone mensen die soms ook best bijzonder zijn! Welkom!

En… mochten die gewone mensen er níet zijn… dan ben ik toch nog bijzonder!

Advertenties