Hoe zou het zijn…?

Ik weet dat het geen zin heeft, maar vandaag vraag ik me voortdurend af: hoe zou het zijn, als…?

Hoe zou het zijn, als we tien jaar geleden gewoon voor laminaat hadden gekozen? Eerlijk is eerlijk, het was een beetje een prestigekwestie. In ons eerste-eigenste-koophuis wilden we een echte eikenhouten vloer. Geen laminaat. En ook geen eikenhouten toplaag op weet-ik-veel-wat-voor-onderlaag. Nee, we wilden een échte houten vloer. Gewoon omdat het kon. Het was een belachelijk intensieve klus. Want om de kosten nog een klein beetje te drukken, hebben we de vloer zelf gelegd, geschuurd en geolied. Op onze knietjes. Tot diep in de nacht. En vandaag vraag ik me af: hoe zou het zijn, als we gewoon voor laminaat hadden gekozen?

En nu ik het dan toch over keuzes van tien jaar geleden heb: hoe zou het zijn als we in de héle keuken tegels hadden gelegd, en niet alleen die eerste meter voor het aanrecht? We wisten dat een houten vloer in de keuken niet handig was. In de keuken wordt je vloer nat en vies en moet je de vloer regelmatig kunnen dweilen. Dus kozen we voor een een strook Marokkaanse tegels langs het aanrecht. In de praktijk dweil ik die tegels niet echt heel veel vaker dan de houten vloer, maar toch, het idee is prettig! Vandaag vraag ik me alleen af: hoe zou het zijn, als we in de héle keuken tegels hadden gelegd?

Zo duur en zo decadent als mijn keuzes tien jaar geleden waren, zo zuinig ben ik nu. Vanmorgen heb ik in de winkel de goedkoopste van de goedkoopste olijfolie gekocht. In zo’n plastic kraakfles, met zo’n suf drukdopje erop. In de recepten die ik wilde gaan maken, stond dat ik mijn meest smaakvolle olijfolie moest gebruiken. Maar vanmorgen was het wel even best. Ik had al zó veel boodschappen gedaan de afgelopen dagen, dat ik voor het goedkoopste van het goedkoopste ben gegaan. En nu vraag ik me af: hoe zou het zijn, als ik een iets duurdere fles in mijn karretje had gezet? Eentje met een draaidop, die stevig blijft zitten?

Het is woensdag. Die dag gaat altijd sneller dan ik denk. Voor ik het weet is het alweer tijd om de kinderen uit school te halen. De fles olijfolie laat ik even op het aanrecht staan. Het drukdopje zit er stevig op. Zodra we thuis zijn, gaan we lunchen. Pannenkoeken. Da’s vaste prik op woensdag. Gezellig met elkaar aan tafel. Even rust. Nou ja, rust? Levi wil zijn laatste pannenkoek met gesmolten kaas. “Prima, maar loop je dan zelf even naar de magnetron? Dan kan ik even rustig blijven zitten.” En nu vraag ik me af: hoe zou het zijn, als ik zélf was opgestaan en mijn kind had verwend met een door mama opgewarmde pannenkoek?

De fles heeft denk ik maar 10 tellen op de grond gelegen. De eerste gil van Levi deed me meteen van tafel opstuiven. Maar de klap op de Marokkaanse tegels was genoeg om dat goedkope dopje van die goedkope fles te laten schieten. De olie ligt overal. Zo snel als ik kan, dep ik de olie op. Laat ik loeiheet water uit de kraan stromen. En dweil ik de vloer. Wel drie keer. Het mag niet baten. Er blijft een grote vlek zichtbaar. Midden in mijn keuken. Alsof ik net gedweild heb. Dat dan weer wel.

Verslagen zet ik de fles olijfolie in de kast. Op de plek waar hij hoort. Het valt me op dat er maximaal 50 milliliter is uitgelopen. Onvoorstelbaar hoe zo’n klein scheutje olie zo’n enorme uitwerking kan hebben. En nu vraag ik me af: hoe zou het zijn, als ik met het overblijfsel van de olie de rest van de vloer dweil?

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Jikke schreef:

    Is wel een goedkope manier van onderhoud voor je vloer 😉
    Maar fijn is het niet….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s