Geluidsoverlast

De aankoopmakelaar heeft ons nog proberen te weerhouden van de koop van dit huis: “Die huizen zijn echt heel gehorig hoor!” Zijn waarschuwing was aan dovemansoren gericht. Want met vier kinderen ben ik toch sowieso niet degene die last heeft van zijn buren?

Toen we ongeveer anderhalf uur in ons huis woonden, realiseerde ik me dat ik een belangrijke karaktereigenschap van mezelf over het hoofd had gezien bij de koop van ons huis. Ik vraag me altijd af wat andere mensen denken. Dus toen Levi van de trap sprong, wist ik zéker dat de buurvrouw haar wenkbrauwen fronste. Toen Jaël met de deur smeet, zág ik de buurman afkeurend opkijken. En toen Juda het op een gillen zette, hóórde ik de andere buurman denken: “Wat een luidruchtig gezin!”

De lockdown is in die zin best pittig. Want als je met zijn zessen bijna-voortdurend in huis bent, is er gewoon best vaak een reden om te huilen, te schreeuwen, te gillen of met deuren te smijten. En bij al die geluiden krimp ik ineen en denk aan de buren.

Juda is in huize Sies de absolute lawaai-kampioen. Of hij nu boos is of vrolijk, alles wat hij zegt, zingt of doet, komt er uit op “standje stadion”. Hij rent als brandweer door het huis (uiteraard mét de sirene aan), doet zijn favoriete marktkoopman vol enthousiasme na (“TWEE KILO AARDBEIEN!”) en laat stevig van zich horen als iemand aan zijn speelgoed zit (en ál het speelgoed in huis is van hem, toch?!).

Hoewel ik heel graag wil dat onze buren geen last van hem hebben, wil ik nóg liever dat hij zich niet -net als zijn moeder- altijd maar afvraagt wat anderen denken. En dus bijt ik op mijn tong als ik aan de buren denk en verzin ik andere manieren om Juda’s geluidsniveau wat te temperen.

Allereerst merk ik, dat ik Juda veel te veel verwen en zijn zin geef, om maar zo min mogelijk herrie te krijgen. Levi en Jaël moeten het regelmatig ontgelden: “Niet aan Juda’s speelgoed zitten! Laat Juda maar met rust! Je weet toch dat Juda dat niet fijn vindt?!

Ik probeer zeker ook meer-pedagogisch-verantwoorde-middelen uit. Zo probeer ik hem al maanden te leren om niet te zeggen “Ik wil een banaan!”, maar “Mag ik een banaan?”. Op de één of andere manier wordt een “ik wil-zin” door Juda automatisch drie keer zo hard uitgesproken als een een “mag ik-zin”. Na maanden investeren, begin ik inmiddels wat vruchten te plukken van mijn aanpak.

Een andere tactiek werkt alleen in de wintertijd. Ik vertel Juda dat als het buiten donker is, we onze zachte stem gebruiken. Is dat liegen? Ik weet het niet. Het geeft in elk geval een groot deel van de dag een reden om wat zachter te doen. En het werkt. Soms.

Maar er blijven altijd momenten waarop al mijn tactieken tekort schieten. Want wat moet je doen als het nog niet donker is, je geen ander kind de schuld kunt geven en Juda ook geen “ik-wil-zin” gebruikt? We zitten aan tafel voor een tussendoortje en Juda doet zijn favoriete televisie-serie (Brandweerman Sam) na. Hij verheft zijn stem en roept net als brandweerman Elvis: “HALLO PIEKEPOLDER!!!” Ik zucht en stap met tuitende oren regelrecht in mijn valkuil: “Juda, denk aan de buren!”

Juda haalt adem, opent zijn mond opnieuw en roept: “HALLO BUURMAN, HALLO BUURVROUW!”

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Willeke schreef:

    Al een keer aan de buren gevraagd of ze last van jullie hebben? Als dat zo is, kun je alvast je excuses en een zelfgebakken appeltaart aanbieden, en zeggen dat je je uiterste best doet om het te voorkomen. En als ze geen last van jullie (zeggen te) hebben, hoef je je er al helemaal niet meer druk over te maken 😊. Ik vind het bijvoorbeeld wel fijn dat ik met enige regelmaat de kinderen van de buren hoor stampen of schreeuwen, want dan weet ik tenminste dat wij niet de enigen zijn die af en toe herrie maken 😁

    Geliked door 1 persoon

    1. gewoonirene schreef:

      Een heel goede tip! Ik heb inderdaad meteen in de eerste week vrienden gemaakt met de alleenstaande gepensioneerde buurman. Hij verzekerde me dat we ons niet druk moesten maken. Dat hij in het uiterste geval zijn muziek harder zou zetten. Dat heb ik nog nooit gehoord (of zou het komen omdat we zélf zoveel herrie maken). Maar het allerleukste: laatst kwam onze buurman met zelfgebakken appeltaart naar ons toe! Dat zit dus wel goed…

      Like

  2. Lisette schreef:

    Té herkenbaar, zowel het huis, als de kinderen, als m’n eigen reactie 😉

    Geliked door 1 persoon

    1. gewoonirene schreef:

      Altijd fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Maar ik heb wel met je te doen 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s